İnsanoğlunun tarih boyunca en merak ettiği konulardan biri “sonumuz nasıl olacaktır”dır. Sahi bizim sonumuz nasıl gelecek?

Eskatoloji

Dünyanın, tarihin, insanlığın ne zaman ve nasıl sona ereceği üzerine hepimiz öyle veya böyle kafa yormuşuzdur. Eskatoloji de bu kafa yormanın kavramlaştırılmış halidir, teolojinin bir dalıdır. Bazı inanç sistemlerinde, zaman kavramı lineerdir (İslam, Hristiyanlık), bir son ve bir başlangıç vardır, bazılarında ise (Hinduizm), bir son veya başlangıç yoktur, zaman kavramı daireseldir. Eskatoloji serüveni benim için ne zaman başladı?

2000’li yıllarının başlarında daha dünyayı yeni yeni anlamaya başlamışken, kıyamet ve kehanet kavramlarıyla da o önemde tanışmıştım. Soğuk savaş sonrası 11 Eylül öncesi dünyasının en popüler konularından biri Nostradamus‘un kehanetleriydi. Milenyumda şöhretine kavuşmuştu Nostradamus, her çeşit tarihsel kişilik, olay hakkında kehanetleri vardı, Hitler’inden Napolyon’una, SARS virüsünden atom bombasına. Nostradamus’un şöhreti seneler geçtikçe geriledi, tahtına daha modern bir figür, Bulgar Baba Vanga geçti, bayrağı devraldı.
Kehanet, kahin, son, kıyamet, alamet bu ve benzeri kavramlar her zaman her yerde ilgiyle karşılanıyor, insanlar bıkmadan tükenmeden sonlarını merak ediyorlar. Şimdi de yeni bir merakımız ve belamız var: koronavirüs (COVID-19). Birçoğumuz ellerimizi ovuşturmuş bekliyoruz; dünyanın sonu böyle mi gelecek?

Koronavirüs (COVID-19) | Zaman Akışı

• 31 Aralık 2019’da Çin, alışılmadık birkaç zatürre vakasını Dünya Sağlık Örgütü yetkililerine bildirdi. Zatürrelere neden olan virüs bilinmiyordu. Virüs bulaşan 40 kişiden birkaçı, Hubei Eyaleti’nde bulunan Vuhan’da bir balık pazarında çalışıyordu.
• 7 Ocak’ta Çinli yetkililer, hastalıklara yeni bir tür virüs olan koronavirüs’ün (2019-nCoV) neden olduğunu açıkladı.
• 11 Ocak’ta, koronavirüs nedeniyle 61 yaşındaki bir erkek hayatını kaybetti.
• 13 Ocak’ta, virüs Tayland’da görüldü
• 16 Ocak’ta, Japonya’da.
• 17 Ocak’ta, ABD’de, Nepal’de, Fransa’da, Avustralya’da, Malezya’da, Singapur’da, Güney Kore’de, Tayvan’da ve Vietnam’da görüldü.
• 20 Ocak’ta, virüsün insandan insana geçtiği doğrulandı.
• 30 Ocak’ta, Dünya Sağlık Örgütü dünya genelinde acil durum ilan etti.
• 2 Şubat’ta Çin toprakları dışındaki koronavirüs kaynaklı ilk ölüm Filipinler’de gerçekleşti.

Bilgiler http://www.aljazeera.com’dan alınmıştır.

12 Monkeys

2 Şubat’tan beri COVID-19 salgını dünyanın çeşitli bölgelerine yayılmaya devam etti, şu ana kadar 2459 kişinin ölümüne neden oldu, milyonları da etkiledi, etkiliyor. Son olarak İran’da, COVID-19’e yakalanan insan sayısında artış gözlendi ki bu da bizi oldukça yakından ilgilendiriyor, virüs artık ensemizde. Bu yazıyı yazmadan önce, aklıma Terry Gilliam‘ın yönettiği 1995 yapımı 12 Monkeys geldi. Chris Marker‘ın La Jetee‘sinden uyarlanan filmin senaryosu, dünya nüfusunun %98’ini yok eden bir virüsün etrafında şekillenmiştir. Film, deliliğin, aşkın ve dramın sınırlarında gelip gider. Ama benim için filmin en önemli noktası; mutlu sonunun olmaması. Filmde zaten olan olmuştur, nüfusun çoğu ölmüş, insanlar yeraltında yaşamaya mahkumdurlar. Baş karakterimiz dahi bu durumu tersine çevirememektedir. Yaşanan son olaylara ben de bu bakış açısından bakıyorum. Dünyayı, doğayı zaten alt üst ettik, artık hiçbir şeyi tersine çeviremeyiz. Süreç çoktan başladı, sonun başlangıcı yeni bir kavram değil bizim için. Bir salgın gelip, bir salgın gidecektir. Bir felaket bitip, yenisi başlayacaktır.

Esas soru şu, canlarımızı bu trajik felaketler nedeniyle mi kaybedeceğiz, bir Nostradamus kehanetinin parçası gibi, yoksa başka türlü mü kaybedeceğiz? Nasıl ve ne şekilde öleceğimizi bilmek imkansız. Fakat, en başından beri bildiğimiz bir şey var o da ölüm. Rahat olun.

COVID-19 hakkında güncel bilgiler için:
https://www.worldometers.info/coronavirus/